Smutki
Wychodząć z lunaparku, kronopio widzi,
że jego zegarek się spóźnia, że jego zegarek się spóźnia, że jego
zegarek.
Smutek kronopia wobec tłumu fam
idących w górę ulicą Corrientes o godzinie jedenastej dwadzieścia,
podczas gdy on, przedmiot zielony i wilgotny, idzie o jedenastej piętnaście.
Medytacje kronopia: "Jest późno, ale mniej późno dla mnie niż dla fam,
dla fam jest o pięć minut później,
przyjdą do domu później, położą się później.
Mój zegarek ma mniej życia, mniej domu i mniej położyć się.
Jestem kronopiem nieszczęśliwym i wilgotnym".
Kronopio, pijąć kawę u Richmonda przy ulicy Florida, zwilża grzaneczkę łzami w najlepszym gatunku.

i Radości
Spotkanie kronopia i famy na wyprzedaży sklepu "La Mondiale".
- Dobry wieczór, famo. Tregua katala espera.
- Kronopio kronopio?
- Kronopio kronopio.
- Nici?
- Dwie, ale jedną niebieską>
Fama patrzy na kronopia. Nie odezwie się, dopóki nie będzie pewien, że jego słowa są właśnie tymi, co należy, a to w obawie, żeby nadzieje, te zawsze czujne lśniące mikroby, nie przemknęły gdzieś w powietrzu i przez jedno pomylone słowo nie zawładnęły dobrotliwym sercem kronopia.
- Na dworze leje - mówi kronopio. - Z całego nieba.
- Nic się nie martw - mówi fama. - Pojedziemy autem. Moim. Żeby osłonić nici.
I spogląda w górę, ale nie widać żadnej nadziei, więc oddycha zadowolony. W dodatku lubi patrzeć na wzruszającą radość kronopia, który tuli do piersi obie nici - jedną niebieską - i niespokojnie czeka, aż fama zaprosi go do swojego auta.






to Cortazar wszystko